ใจทุกข์ กายก็ทุกข์
สุขกาย แต่ไม่สบายใจ อย่างไรก็ทุกข์
(ทำไมกูเขียนยังกะหนังสือธรรมะ)
ฉันกำลังทุกข์...ที่ใจ
ทุกๆอย่างรอบกายถามฉัน
ใครหนอทำเธอทุกข์ใจ...ใครกัน?
หมอนถามฉัน
ใครหนอทำเธอร้องไห้...ใครกัน?
กระจกถามฉัน
ใครหนอเปลี่ยนแปลงตัวเธอ...ใครกัน?
รองเท้าถามฉัน
ใครหนอทำเธอหมดแรงที่จะก้าวเดิน...ใครกัน?
หน้าต่างถามฉัน
ใครหนอทำเธอเหม่อลอย...ใครกัน?
แต่
พระจันทร์ถามฉัน
ทำไมเธอจึงทุกข์ใจ...ทำไมกัน?
เมื่อนั้นฉันจึงถามตัวฉัน
ทำไมฉันจึงทุกข์ใจ...ทำไมกัน?
จากนั้นฉันจึงได้คำตอบ
ไม่ใช่เพราะใครเลย...แต่เพราะตัวฉันเอง
ฉันกำลังทุกข์...ที่ใจ
จึงต้องปล่อยวางใจ...ที่ทุกข์
ฉันปัดฝุ่น เช็ดถู ทำความสะอาด...หัวใจ
จนไม่มีอะไรมายึดเกาะข้างใน
เมื่อนั้นฉันจึงเข้าใจ...ทุกข์
จากนั้นฉันจึงไม่ทุกข์...ใจ
*ความทุกข์มีอยู่เพราะใจของเราที่รับเอามันเข้ามา
ทุกข์ก็อยู่อย่างนั้นของมัน ไม่ได้วิ่งเข้าหาเรา
แต่เราเองต่างหากที่วิ่งเข้าหาทุกข์ หยิบทุกข์นั้นมาใส่ไว้ในใจ
เมื่อปล่อยวางและทบทวนจิตใจ...ก็จะเข้าใจ
และหยิบทุกข์ที่เก็บเอาไว้ออกไปจากใจได้อย่างง่ายดาย*
วันนี้กูเป็นอะไร ทำยังกะมาเทศน์ให้ใครฟัง -"-
แต่พอได้เขียนแบบนี้มันก็สบายใจขึ้นมากจริงๆน่ะ
